روایتی باستانی درباره نوعی زبان ابتدایی وجود دارد که در قالب اسطوره برج بابل بیان شده است. این تلقی کهن از زبان به ما می گوید انسانها به زبانی واحد سخن می گفتند که در اثر سرکشی از آنها گرفته شد و زبانهای گوناگون پدید آمد. این زبانها دارای خصوصیتی آوایی و الهامی است که از مشارکت حروف، آواها و هجاها تشکیل می شود و موسیقی و لحن خاصی با خود دارند. عقیده برخی بر این است که با این زبانها می توان نام واقعی اشیاء را به آنها اعطا کرد. اما در دوره ای مابین شاعران اسطوره پرداز یونان باستان مانند هومر و هزیود تا فلاسفه ای از قبیل سقراط و افلاطون تلقی دیگری از زبان بوجود می آید که تعریف و فهم ما را از زبان تغییر می دهد، افلاطون عدد را به جای حروف و واژه گان مبنای عقل قرار می دهد. او با پیشینه ای فیثاغورثی، از موسیقی و لحن حروف و کلمات به سمت صورت و معنای آنها حرکت می کند و واژه گان گفتاری را فرع بر ساختار زبان قرار می دهد. خصوصیت اصلی زبان پیشافلسفی شنیده شدن است، وزن و ادای کلمات در معنا تاثیر می گذارند و اگر طبق شواهد تاریخی متوجه ارتباط این اوزان با الهامات الهی و متون مقدس شویم، فهم ما از معنا و کلمه دستخوش تغییر می شود. ما در این مقاله سعی در بررسی تاریخی پیش زمینه های فکری شاعران کهن و فیلسوفان ابتدایی یونان داریم تا نشان دهیم تغییری بنیادین بوسیله فیثاغورث و افلاطون در نسبت ما با زبان وکلمات اتفاق افتاده است.

کلمات کلیدی