با عنایت به جمعیت بالای مهاجرین افغانستانی ساکن در ایران (یش از ۵ میلیون نفر) و مشهد (بیش از ۴۰۰ هزار نفر) که عمدتاً نیز در مناطق کمتر پراکنده شده‌اند، زمینه ارتباطات میان فرهنگی میان این مهاجرین و مشهدی‌ها را فراهم کرده است. روش مقاله حاضر، ترکیبی از مصاحبه عمیق و پیمایشی است و روش پیمایشی بر تعریف عملیاتی و سنجش تجربی متغیرها ، نمونه‌گیری، آزمون فرضیه و تعمیم نتیجه متکی است. جامعه آماری تحقیق افغانستانی های مهاجر ساکن مشهد به تعداد ۶۵۴ نفر می‌باشد. از میان نظریه‌های ارتباط میان فرهنگی نظریه‌های مدیریت اضطراب - بی‌اطمینانی و همسازی و انطباق بر کاهش روابط میان فرهنگی در این پژوهش مورد توجه قرار گرفته است. بررسی‌ها نشان می‌دهد که ارتباط میان فرهنگی افغانستانی های مهاجر با مشهدی‌ها،عمدتاً در سطح روابط متوسط است. در تحلیل ابعاد ارتباط میان فردی و تعاملی رابطه خوبی میان شهروندان مشهدی با مهاجران افغان برقرار است، و رابطه تقابل نیز در حد پایینی نشان می‌دهد و از سویی دیگر رابطه میان ذهنی نیز شرایط بهتری را با افزایش مدت سکونت پیدا کرده است . با افزایش سازگاری فرهنگی افغانستانی‌های مهاجر با فرهنگ ایرانی‌های ساکن در مشهد شاهد افزایش ارتباطات میان فرهنگی هستیم. حتی از این شاخص به عنوان عاملی در جهت عدم بازگشت این مهاجرین به افغانستان یاد می‌شود.

کلمات کلیدی