در دهه‌های اخیر، کاهش تمایل به فرزندآوری و گسترش سیاست‌های بی‌فرزندی داوطلبانه، بازتابی جدی در نظریه‌های فلسفه اخلاق یافته است؛ از جمله در دیدگاه‌های تولدستیزانه. مقاله حاضر به بررسی انتقادی استدلال بروس بلک‌شا می‌پردازد که در مقاله‌ای با عنوان «کاربست شرط‌بندی پاسکال در فرزندآوری»، با بهره‌گیری از ساختار شرطی پاسکال و اصل عدم تقارن مک‌ماهان، مدعی است احتمال گرفتار شدن فرزند در عذاب ابدی، حتی احتمال بسیار اندک، فرزندآوری را از حیث اخلاقی به چالش می‌کشد. با ناموجه شدن فرزندآوری، افراد اخلاقاً موظف به تجرد یا عقیم‌سازی هستند. این مقاله با روش تحلیلی، استدلال بلکشا را از سه منظر نقد می‌کند: اول، پیامدهای ناپذیرفتنی همچون تعمیم‌پذیری به تمام تصمیمات اخلاقی و اختلال در زیست روزمره، دوم، مخالفت‌های مبنایی فیلسوفان اخلاق با اصولی چون اصل عدم تقارن، و سوم، ناسازگاری با مبانی الهیاتی، به‌ویژه در سنت اسلامی، مانند نادیده گرفتن اموری همچون مسئولیت اخلاقی فرزندان، نقش تربیتی والدین، و وجود تفسیرهای متفاوت از خلود در عذاب. از دیدگاه اسلام، فرزندآوری نه یک خطر بلکه بخشی از سنت انبیاء، فطرت انسان و طرح حکیمانه خلقت است؛ و تولد فرصتی برای رشد، انتخاب و تقرب الهی تلقی می‌شود.

کلمات کلیدی