منیزیم و آلیاژهای آن به عنوان موادی امیدبخش در حوزه ایمپلنت‌های زیست‌پزشکی مورد توجه قرار گرفته‌اند. این مواد با دارا بودن مزایای متعددی از جمله استحکام ویژه بالا، چگالی کم، مدول الاستیک نزدیک به استخوان، قابلیت تخریب‌پذیری زیستی، زیست‌سازگاری و سازگاری بیومکانیکی مطلوب، پتانسیل بالایی برای جایگزینی ایمپلنت‌های دائمی از خود نشان می‌دهند. از جمله مزایای کلیدی این مواد، کاهش خطر برهمکنش‌های ناسازگار بلندمدت با بافت‌های بدن و حذف نیاز به عمل جراحی دوم برای خارج‌سازی ایمپلنت است که به کاهش قابل توجه عوارض جانبی منجر می‌شود. با این وجود، چالش اصلی در به کارگیری گسترده این مواد، سرعت بالای خوردگی در محیط‌های بیولوژیکی است که موجب از دست‌رفتن زودهنگام یکپارچگی مکانیکی و ناتوانی در پشتیبانی از فرآیند التیام بافت می‌شود. برای غلبه بر این محدودیت، راهکارهای متعددی شامل طراحی ترکیبات شیمیایی بهینه، اعمال روش‌های اصلاح ریزساختار مانند ریزدانه‌سازی و عملیات حرارتی، و توسعه کامپوزیت‌های زمینه فلزی تقویت‌شده در دست بررسی محققین است. این فناوری‌ها با هدف کنترل دقیق نرخ تخریب و بهبود همزمان خواص مکانیکی و مقاومت به خوردگی توسعه یافته‌اند و تحقیقات گسترده‌ای در این زمینه در حال انجام می‌باشد. با توجه به رشد فزاینده و چشمگیر پژوهش در این حوزه و اهمیت موضوع در سطح جهان، این مقاله مروری به تفضیل به بررسی تحقیقات انجام شده و پیشرفت‌های حاصل در سال‌های اخیر بر بهبود مقاومت به خوردگی آلیاژهای منیزیم از طریق روش‌های آلیاژسازی، عملیات حرارتی و ساخت کامپوزیت‌های زمینه فلزی مبتنی بر منیزیم خواهد پرداخت.

کلمات کلیدی