زمینه و هدف: اقتصاد دیجیتال به عنوان یکی از عوامل اصلی رشد اقتصادی در دنیای امروز شناخته می‌شود. بااین‌حال، گسترش سریع آن باعث افزایش تقاضا برای خدمات و محصولات دیجیتال شده که پیامدهای زیست‌محیطی مهمی به همراه داشته است. هدف این پژوهش بررسی تأثیر شاخص توسعه اقتصاد دیجیتال بر آلودگی هوا در کشورهای در حال توسعه از سال 2010 تا 2019 است. روش بررسی: این پژوهش از روش رگرسیون پانل کوانتایل برای تحلیل داده‌ها استفاده کرده است تا اثر متغیرهای معرفی شده را بر آلودگی هوا در دهک‌های مختلف کشورهای منتخب مورد تحلیل و بررسی قرار دهد. یافته‌ها: یافته‌های تجربی نشان می‌دهند که شاخص توسعه اقتصاد دیجیتال (DEDI) در همه دهک‌ها اثر منفی بر آلودگی هوا دارد و به جز دهک‌های اول و سوم، در سایر دهک‌ها از نظر آماری معنی‌دار است. همچنین، ساختار مصرف انرژی (SEC) در تمامی دهک‌ها اثر مثبت بر آلودگی هوا دارد و به‌جز دهک سوم، در بقیه دهک‌ها از نظر آماری معنادار است. تولید ناخالص داخلی سرانه (LNGDP) در همه دهک‌ها اثر مثبت بر آلودگی هوا دارد و دهک‌های اول تا هفتم دارای معناداری آماری هستند. مجذور تولید ناخالص داخلی سرانه (GDP2) در تمامی دهک‌ها اثر منفی بر آلودگی هوا دارد و به‌جز دهک هشتم، در سایر دهک‌ها از نظر آماری معنادار است. بازبودن تجاری (LNTO) در تمامی دهک‌ها به‌جز دهک‌های دوم، سوم و چهارم اثر منفی بر آلودگی هوا دارد و دهک‌های ششم تا نهم از نظر آماری معنی‌دار هستند. در نهایت، تراکم جمعیت (LNPOP) در همه دهک‌ها اثر مثبت و معنادار بر آلودگی هوا دارد. بحث و نتیجه‌گیری: پژوهش نشان می‌دهد که در کشورهای منتخب درحال‌توسعه، توسعه اقتصاد دیجیتال تأثیر منفی بر آلودگی هوا دارد، ولی سایر شاخص‌ها مانند مصرف انرژی، تولید ناخالص داخلی و تراکم جمعیت تأثیرات متفاوتی دارند. نتایج این مطالعه می‌تواند راهنمای سیاست‌گذاران برای حرکت به سمت توسعه پایدار باشد و برای کشورهایی مانند ایران راهبردهای مفیدی ارائه دهد.

کلمات کلیدی