بنگاه‌های کوچک و متوسط اغلب با محدودیت‌های زیادی در دسترسی به منابع مالی مواجه‌اند. در ایران، صندوق‌های پژوهش و فناوری به‌عنوان نهادهای مالی غیربانکی با ارائه ضمانت‌نامه‌های تعهد پرداخت نقش مهمی در تامین مالی این بنگاه‌ها ایفا می‌کنند. با این حال، ممنوعیت سپرده‌پذیری و ظرفیت ریسک‌پذیری محدود، آن‌ها را در برابر واخواست ضمانت‌نامه آسیب‌پذیر می‌سازد. در این پژوهش یک مدل نظری مبتنی بر بازی استکلبرگ چندجانبه ارائه می‌شود که تعامل چهار بازیگر اصلی خریدار، سکوی تامین مالی جمعی، صندوق پژوهش و فناوری به‌عنوان ضامن، و بیمه‌گر را تحلیل می‌کند. مدل شامل دو سناریو «بدون بیمه» و «با بیمه» است و توابع سود هر بازیگر در هر حالت استخراج می‌گردد. نتایج تحلیلی نشان می‌دهد که بیمه موجب کاهش سود صندوق می‌شود، اما با کاهش واریانس زیان، تاب‌آوری مالی آن را در برابر واخواست تقویت می‌کند. در این شرایط رفاه داخلی زنجیره کاهش می‌یابد مگر آنکه منافع کاهش ریسک از طریق سیاست‌های حمایتی یا قراردادهای مشارکتی به سایر بازیگران منتقل شود. تحلیل حساسیت نیز نشان داد که کارمزدهای سکو و صندوق، و همچنین سطح نرخ بیمه، عوامل تعیین‌کننده در شکل‌گیری «منطقه همکاری بیمه‌ای» هستند. این یافته‌ها بر ضرورت نقش‌آفرینی سیاست‌گذار در طراحی یارانه‌های بیمه‌ای و سازوکارهای تقسیم ریسک برای توسعه پایدار تامین مالی نوآوری تاکید می‌کند.

کلمات کلیدی