زمینه و هدف: بیماری آلزایمر به عنوان شایع‌‌ترین بیماری تحلیل برندۀ مغزی وابسته به سن تعریف می‏شود. لذا، هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثر رژیم‎های با و بدون محدودیت کالریک به همراه تمرین تداومی، بر بیان ژن‎های منتخب موثر در بیماری آلزایمر در رت‎های نر سالمند بود. روش‎ تحقیق: 36 سر رت نر سالمند (26 ماهه با میانگین وزن 3/41 ± 8/437 گرم) به طور تصادفی به چهار گروه کنترل، تمرین تداومی، تمرین تداومی ‌با محدودیت کالریک، و محدودیت کالریک تقسیم شدند. تمرینات تداومی به مدت شش هفته و پنج جلسه در هفته (10 الی 40 دقیقه) با رعایت اصل اضافه بار روی نوارگردان انجام شد. همچنین، محدودیت کالریک در ابتدا با کاهش 30 درصدی و سپس 20 درصدی در غذای مصرفی اعمال گردید. بافت برداری از مغز، 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین و بیان ژن‏ پروتئین پیش ساز آمیلوئید بتا و ژن تائو در بافت در قشر مغز، با روش Real Time-PCR بررسی شد. همچنین، با استفاده از کیت تجاری‎ انسولین خون اندازه‌گیری شد و توسط مدل هموئوستازی میزان مقاومت انسولینی ارزیابی گردید. به علاوه، جهت تحلیل نتایج از آزمون‌های آنالیز واریانس یک‌‌راهه و تعقیبی توکی در سطح معنی‎داری 05/0>p استفاده شد. یافته‎ها: به طور کلی یافته‎ها حاکی از آن بود که بین اثر تمرین تداومی با و بدون محدودیت کالریک بر سطح مقاومت به انسولین در رت های نر سالمند تفاوت معنی داری وجود ندارد. همچنین، نتایج حاکی از آن بود که تفاوت معنی‌‌داری بین چهار گروه مورد بررسی در بیان ژن پیش ساز آمیلوئید بتا و ژن تائو، در بافت مغز رت‌های نر سالمند وجود نداشت. نتیجه‎گیری: به طور کلی تمرین تداومی، چه همراه با محدودیت کالریک و چه بدون آن، نمی تواند به تغییر معنی دار در بیان ژن پروتئین پیش ساز آمیلوئید بتا و بیان ژن تائو در بافت مغز رت‌های نر سالمند منجر شود.

کلمات کلیدی