چکیده: اهداف: هدف این پژوهش بررسی و مقایسه تأثیر سه نوع تمرین (مقاومتی، استقامتی و تناوبی با شدت بالا) بر بیان ژن‌های میوستاتین، فولیستاتین و فاکتور رشد شبه‌انسولین-۱ (IGF-1) در عضله دوقلوی موش‌های نر سالمند بود. روش‌ها: ۴۰ سر موش صحرایی نر ۱۸ ماهه به‌طور تصادفی به چهار گروه ۱۰ تایی (مقاومتی، استقامتی، تناوبی با شدت بالا و کنترل) تقسیم شدند. تمرینات به‌مدت ۸ هفته و ۵ جلسه در هفته اجرا شد. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه، بافت عضله دوقلو به منظور ارزیابی ژن‌های میوستاتین، فولیستاتین و فاکتور رشد شبه‌انسولین-۱ برداشت شد. بیان ژن‌ها با استفاده از Real-time PCR بررسی گردید. داده‌ها با آزمون‌های شاپیرو-ویلک، لوین، آنوا و توکی تحلیل شدند (P≤0/05). یافته‌ها: در هر سه گروه تمرینی، کاهش معناداری در بیان میوستاتین و افزایش معناداری در فولیستاتین و IGF-1 نسبت به کنترل مشاهده شد (P=0/001). تمرین استقامتی موجب افزایش بیشتر فولیستاتین نسبت به تمرین مقاومتی شد (P=0/013) و تمرین مقاومتی و تناوبی نیز افزایش بیشتری در IGF-1 نسبت به استقامتی داشتند (P=0/001). نتیجه‌گیری: هر سه نوع تمرین می‌توانند از طریق کاهش بیان میوستاتین و افزایش فولیستاتین و IGF-1، در مقابله با سارکوپنی در سالمندی مؤثر باشند. این نتایج، ضرورت گنجاندن فعالیت بدنی منظم در برنامه‌های پیشگیری از تحلیل عضلانی در سالمندان را نشان می‌دهد. واژگان کلیدی: سارکوپنی، میوستاتین، فولیستاتین، IGF-1، تمرین مقاومتی، تمرین تناوبی، تمرین استقامتی کلیدواژه‌ها

کلمات کلیدی