دیویدسون در نظریه دوگانگی اوصاف، تمایز جوهر های مادی و جوهرهای غیر مادی را کنار می گذارد و به نوعی دوگانگی در اوصاف به صورت امری واسط میان یگانه انگاری جوهری فیزیکالیستی و دوگانه انگاری حداکثری می رسد. وی برای غلبه بر برخی اشکالات به «ابتنا» به معنی قرار گرفتن یک ویژگی بر ویژگی دیگر قائل شده است. او قوانین روان بدنی را می پذیرد اما آنها را قوانین دقیق قابل شناسایی به شکل دقیق نمی داند. جمع این قوانین با امر فیزیکی تقریبا محال است. یکی از معضلات نظریه ابتنا ، چگونگی تاثیر امر ذهنی بر بدنی است. یکی از معضلات نظریه ابتنا ، چگونگی تاثیر امر ذهنی بر بدنی است. در حکمت متعالیه مطابق با اصول وحدت تشکیکی وجود و حرکت جوهری، دوئیت بین بدن و ذهن حل می شود؛ چون تمام استعدادها در نهاد همان امر اولیه یعنی بدن که پیش شرط تحقق نفس است مفروض گرفته شده است و مادی بودن به معنای حالت منتظره داشتن تلقی شده و مراتب متفاوتی دارد و از این روی تجرد نیز دارای مراتب است. متفاوت با نظریه دیویدسون، رابطه نفس و بدن چیزی قوی تر از ابتنا ؛ یعنی عینیت است. تقریر صدرایی بر نفس اگر چه در نوعی ابتنا و نوخاستگی با نظریه دیویدسون مشارک است ولیکن در تقریر صدرا بدن معنای مادی خود را از دست می دهد و اگر چه در جسمانیت همان است اما اوصاف بدنی در حرکتی اشتدادی متبدل و متغیر می شوند تا به اوصافی عاری از وصف بدن متعارف برسند. می توان نوع خاص ذات گرایی صدرالمتالهین را که مورد تایید علم نیز می باشد وجه تلاقی دو نظریه دیویدسون و صدرا در حل مساله واحد دانست.

کلمات کلیدی