مقدمه پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر قلدری سازمانی بر قصد ترک شغل با نقش میانجی فرسودگی شغلی و تعدیل‌کنندگی رفتار شهروندی اجباری انجام شد. روش کار روش پژوهش به لحاظ هدف کاربردی، از نظر رویکرد پژوهش کمّی و از نظر شیوه گردآوری داده‌ها توصیفی-پیمایشی محسوب می‌شود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه پرستاران رسمی، پیمانی، قراردادی و طرحی بیمارستان امام رضا(ع) مشهد مقدس به تعداد 1132 نفر می‌باشد. برای تعیین حجم نمونه آماری از فرمول کوکران استفاده شد؛ بر این اساس 287 نفر به عنوان نمونه انتخاب گردیدند. برای انتخاب نمونه آماری از شیوه تصادفی ساده استفاده شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه‌های قلدری سازمانی اینارسن و همکاران (2009)، قصد ترک شغل ممون و همکاران (2014)، فرسودگی شغلی کوپنهاگن (2005)، و رفتار شهروندی اجباری ویگودا-گادوت (2007) می‌باشد. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از مدل‌یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار Smart PLS استفاده شد. نتایج تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری نشان داد که اثر مستقیم قلدری سازمانی بر قصد ترک شغل 524/0 و معنادار است (05/0>p)؛ اثر مستقیم قلدری سازمانی بر فرسودگی شغلی 752/0 و معنادار است (05/0>p)؛ اثر مستقیم فرسودگی شغلی بر قلدری سازمانی 492/0 و معنادار است (05/0>p) و همچنین فرسودگی شغلی رابطه بین قلدری سازمانی و قصد ترک شغل را میانجیگری می‌کند (863/3=t و371/0=β). علاوه بر این رفتار شهروندی اجباری، رابطه قلدری سازمانی و قصد ترک شغل را تعدیل می‌نماید. نتیجه گیری نتیجه این پژوهش نشان داد که فرسودگی شغلی در رابطه بین قلدری سازمانی با قصد ترک شغل پرستاران نقش میانجی دارد. بر این اساس پیشنهاد می‌شود که زمینه‌های بروز فرسودگی شغلی پرستاران شناسایی شود و از طریق کاهش آن، تمایل به ترک شغل پرستاران نیز کاهش یابد. همچنین با کاهش رفتارهای شهروندی اجباری در پرستاران می‌توان تمایل به ترک شغل را در آنان کاهش داد.

کلمات کلیدی