آب و غذا عناصر ضروری برای حیات بشری است که در تکامل با چرخه انرژی، رشد اقتصادی، کاهش فقر و توسعه اجتماعی را به همراه دارد. دسترسی کافی به این منابع و مدیریت پایدار آنها از طریق حفظ اکوسیستمهایی میسر بوده و در نقطه مقابل عدم دسترسی کافی و عدم پایداری در حفاظت از این منابع ، میتواند چالشهای عمدهای را به همراه داشته باشد. بر اساس پیشبینی بانک جهانی، در مناطقی که کشاورزی، محور توسعه اقتصادی-اجتماعی منطقه بوده، مهاجرت و منازعات در اثر کمبود آب افزایش خواهد یافت. درگیریهای مختلف مرتبط با آب در سرتاسر جهان همانند نزاع بین مصر و اتیوپی بر سر رود نیل، کشورهای خاورمیانه بر سر توزیع عادلانه آب و وضعیت چالشانگیز در حوضه دریاچه آرال، گواهی بر این واقعیت است که جامعه بینالمللی تا حل بحران پیچیده آب و کاهش ناامنی در حوزه آب فاصله زیادی دارد. در حوزه غذایی هم کشورها با موانعی مانند محدودیت زمینهای کشاورزی، کمبود آب، قیمت بالای انرژی، افت سرمایهگذاری در زمینه تحقیقات و افزایش ضایعات غذایی مواجه هستند. همچنین رقابت بر سر زمینهای کشاورزی و منابع آب، قیمت بالای انرژی و تغییرات آب و هوایی ،همگی شواهدی برافزایش منازعات داخلی و خارجی میباشند .تأمین امنیت آبی و غذایی در کشورهای در حال توسعه نظیر ایران، بهعنوان یکی از نگرانیهای عمده محققان، سیاستمداران و ذینفعان است. در این جوامع، اخلال در تأمین کافی منابع آب ،سبب برانگیخته شدن خشم مردم شده و ممکن است منجر به ناامنی و چالشهایی در امنیت غذایی شده و توسعه اقتصادی را مختل سازد؛ از اینرو، برای رسیدن به ثبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی باید نهایت دقت را در تدوین قوانین و اسناد بالادستی از جمله قوانین مرتبط با برنامهها و راهبردهای کلان، مدنظر داشت.

کلمات کلیدی