شناسه های فعل های ماضی و مضارع در گویش مردم روستای خانیک گناباد، با هم تفاوت دارد، جز اول شخص مفرد که مشترک است. شناسه ها با فارسی معیار نیز اختلاف دارد. روش این پژوهش توصیفی- تحلیلی است. بر اساس گفتگو با گویشوران کهنسال و اغلب بی سواد مقیم روستای خانیک جمع آوری و سپس گفته های آنان تجزیه و تحلیل شد. هدف معرفی شناسه ها در گویش خانیک است. گویش فارسی خانیک از کهن ترین متن های موجود زبان فارسی، قدیمی تر است. اهّمِ نتایج چنین است: در گویش خانیک شناسه ها به دو گروه ماضی و مضارع تقسیم می شود. حتی شناسه در فعل های امر هم متفاوت با فارسی معیار و با شناسه های گویش است. نیز سوم شخص مفرد تمام ماضی ها و از تمام فعل ها در این گویش دارای شناسه است و این ویژگی گویش ناقضِ نوشتة محققانی است که شناسة سوم شخص مفرد در زمان گذشتة سادة کلیة افعال ایرانی را صفر (ø) دانسته اند. در برخی سازه های جمله محل شناسه تغییر می کند و بعد از پیشوند فعلی، قید، صفت، اسم و حرف اضافه می آید یا در آغاز فعل و گاه پیش از فعل کمکی قرار می گیرد. از این جهت با فارسی معیار اختلافات عمده ای دارد.

کلمات کلیدی