ادبیات مربوط به توسعه مالی و کاهش فقر طی دهه‌ی گذشته توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده است. توسعه مالی از طریق تأثیر مثبت بر رشد تولید ناخالص داخلی (GDP)، به کاهش فقر کمک می‌کند؛ با این حال، تأثیر غیرمستقیم آن بر فقر از مسیر انتشار دی‌اکسیدکربن (CO₂) کم‌تر مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش به بررسی رابطه‌ی میان توسعه مالی، انتشار CO₂ و فقر در ایران می‌پردازد. در این راستا، از تکنیک هم‌انباشتگی ARDL برای برآورد یک مدل بر مبنای داده‌های فصلی ایران طی دوره‌ی فصل چهارم ۱۹۸۶ تا فصل چهارم ۲۰۲۳ استفاده شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که افزایش شاخص چندبعدی توسعه مالی در بلندمدت به کاهش نسبت جمعیت زیر خط فقر منجر می‌شود و در عین حال، اثر منفی انتشار CO₂ بر افزایش فقر را تعدیل می‌کند. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که وجود یک نظام مالی کارآمد و توسعه‌یافته نقش کلیدی در کاهش آثار منفی انتشار آلاینده‌ها بر سطح زندگی دارد؛ موضوعی که می‌تواند برای سیاست‌گذاران، به‌ویژه در اقتصادهای در حال توسعه‌ی غنی از منابع طبیعی، حائز اهمیت فراوان باشد.

کلمات کلیدی