امروزه در بسته بندی مواد غذایی از مواد پلاستیکی، نفتی، شیشه، فلزات و کاغذ استفاده می شود. کاربرد این مواد در بسته بندی معایب متعددی را به دنبال دارد که از جمله آن ها می توان به مهاجرت ترکیبات استفاده شده در فرمول بندی بسته بندی به ماده غذایی، ایجاد آلودگی های زیست محیطی و مشکلات بازیافت آن ها اشاره کرد. زباله های پلاستیکی به جا مانده از بسته بندی محصولات غذایی همواره به عنوان معضل بزرگی برای محیط زیست مطرح هستند. این چالش های زیست محیطی، محققان را به استفاده از مواد زیست تخریب پذیر به منظور جایگزینی با اجزاء پلاستیکی واداشته است. جایگزینی پلاستیک‌های پتروشیمی با مواد زیستی نیازمند سال‌ها زمان است. نیروی محرکه این توسعه می‌تواند علاقه به یک صنعت بسته‌بندی پایدارتر باشد. ازاین رو، توجه ویژه ای به بررسی بسته بندی های نوین شده است که در مقایسه با بسته بندی های رایج کنونی در کشور، ویژگی های مطلوب گسترده تری دارند. پژوهش های جدید به یافتن جایگزین های مناسب برای بسته بندی های متداول معطوف شده است. تمایل به استفاده از سیستم‌های بسته‌بندی فعال و هوشمند مواد غذایی با بهره‌گیری از منابع زیست‌پلیمری پایدار در سال‌های اخیر به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته است، زیرا صنعت جهانی غذا به دنبال راه‌حل‌های نوآورانه برای ارتقای تازگی و ایمنی محصولات و در عین حال کاهش اثرات زیست‌محیطی است.

کلمات کلیدی