هدف: این پژوهش به بررسی تأثیر ناپایداری های سیاسی بر ناکامی برنامه های توسعه گرایانه در افغانستان طی دوره 1298–1400 شمسی می پردازد. سوال اصلی پژوهش» تأثیر ناپایداری های سیاسی بر ناکامی برنامههای توسعه گرایانه در افغانستان طی دوره 1298–1400 شمسی چیست؟« می باشد. پژوهش حاضر از چارچوب نظری تلفیقی بی ثباتی سیاسی دیوید ساندرز و دولت های توسعه گرای آدریان لفت ویچ بهره می برد. روش شناسی: این پژوهش نوع توصیفی استقرایی را برای تبیین رابطه ی ناپایداری های سیاسی را با برنامه های توسعه و اقدامات آن در افغانستان، با نقش دولت و جامعه در نظر گرفته است. همچنین تجریه و تحلیل داده های به صورت کیفی صورت می گیرد. داده ها از طریق جستجوی سیستماتیک در منابع کتابخانه ای و گزارش های برگزیده شدند. یافته ها: ناپایداری سیاسی با میانگین یک تغییر رژیم در هر هشت سال، حدود 80 تا 90 درصد برنامه های توسعه ای را ناکام گذاشته است. این بی ثباتی به توقف صنعتی شدن، تشدید فقر، ناامنی معیشتی و تضعیف مشروعیت سیاسی منجر شده است. ظرفیت های معدنی و کسب وکارهای کوچک، به ویژه توسط زنان، چشم اندازی برای توسعه ارائه می دهند. نتیجه گیری: توسعه پایدار در افغانستان نیازمند اصالحات ساختاری مانند تشکیل نهادهای فراگیر قومی، کاهش وابستگی خارجی، آموزش ضدتعصب و تقویت دیپلماسی بین المللی است. ناپایداری سیاسی از طریق نابرابری ساختاری، فشارهای حکومتی و فقدان مشروعیت، چرخه ناکامی توسعه را تداوم بخشیده است.

کلمات کلیدی