زمینه و نوع مطالعه: لنگش یکی از مشکلات جدی اقتصادی و رفاهی در گلههای گاو شیری به شمار میرود و سیستمهای امتیازدهی حرکتی ابزار کلیدی برای شناسایی و نظارت بر آن هستند. با این حال، توافق بین ارزیابان و تکرارپذیری فردی آنها اغلب پایینتر از حد انتظار است. این تحقیق برای بررسی پایایی امتیازدهی لنگش و تأثیر روشهای مختلف گروهبندی امتیازها بر مقدار Fleiss’ Kappaطراحی شد. هدف: سنجش توافق بین ارزیابها و داخل ارزیابها در امتیازدهی لنگش، سنجش میزان توافق بر اساس سه روش متفاوت دسته بندی امتیازهای1تا 5 روش کار: 102رأس گاو از طریق ویدئوهای استاندارد توسط هفت ارزیاب امتیازدهی شدند (امتیاز دهی حرکتی براساس سیستم پنج نقطه ای اسپرچر.) گروه بندی بعد از امتیازدهی به یکی از سه روش انجام شد. درگروه یک اسکورهای 1و 2در گروه غیرلنگ و اسکورهای 4 ،۳و 5درگروه لنگ، گروه دو اسکورهای 2 ،1و ۳در گروه غیرلنگ و اسکورهای 4و 5در گروه لنگ و درگروه سه اسکورهای 1و 2در گروه غیرلنگ،اسکور ۳در گروه مشکوک به لنگش و اسکور 4و 5در گروه لنگ قرارگرفتند. توافق بین ارزیابان و توافق فردی با شاخص Fleiss’ Kappaدر هر گروه نرمافزار SPSSمحاسبه شد. نتایج: توافق بین ارزیابان درگروه یک 26/4درصد، گروه دو 2۹/6درصد و گروه سه 21/8درصد بود. توافق فردی نیز بسته به دسته بندی بین1۹/5تا 65/۳درصد متغیر بود. میانگین توافق فردی در گروه یک 28/8درصد، گروه دو 45درصد و گروه سه 25/5درصد محاسبه شد. میانگین کلی کاپای فردی برای همه ارزیابان و گروهها ۳۳/1درصد بود که نشاندهنده توافق ضعیف تا متوسط در اسکوردهی است. نتیجه گیری: نوع گروهبندی امتیازها تأثیر چشمگیری بر توافق دارد؛ ساده کردن دستهبندی (مانند گروه دو) بیشترین توافق را ایجاد کرد. بنابراین،برنامه های آموزشی ویدئویی و تمرین های مداوم می تواند پایایی سیستم های امتیازدهی لنگش را افزایش دهد و کیفیت نظارت در گاوداریها رابهبود بخشد.

کلمات کلیدی