زمینه و نوع مطالعه: لنگش یکی از اختلالات عمده در گاوهای شیری است که منجر به کاهش تولید شیر، افزایش هزینه های درمانی و کاهش رفاه دام میشود. بیماریهای عفونی سم مانند درماتیت دیجیتال، عوامل اصبلی لنگش هسبتند. روش رایج کنترل، اسبتفاده از حمام های سم با مواد شبیمیایی مانند فرمالین و سبولفات مس است. این مواد علیرغم اثربخشبی بالا، مشکلات جدی مانند آلودگی زیسبت محیطی، خطرات سلامتی برای دام و انسان، و ایجاد مقاومت میکروبی به همراه دارند. پروبیوتیکها میکروارگانیسم های زنده ای هستند که از طریق رقابت باپاتوژنها، تولید ترکیبات ضدباکتریایی و تقویت ایمنی عمل می کنند و می توانند بار میکروبی محیط را کاهش دهند. هدف: این مطالعه با هدف پیشنهاد ماده ای جایگزین برای افزودنی های رایج حمام سم انجام شده است. روش کار: با افزایش تعداد گاوهای عبوری، بار میکروبی حمام افزایش یافت. در شمارش کلیفرم، تفاوت معنی داری بین گروه های پروبیوتیک و آب مشبباهده نشد ( .)p < 0.05اما پس از عبور 120گاو، تعداد کلنی های انتروکوک در گروه های پروبیوتیک 0/5و 1گرم بر لیتر، به طور معنی داری کمتر از گروه آب بود ( .)p < 0.05داده های گروه فرمالین به دلیل مشکلات فنی، از تحلیل حذف شد. نتایج: با افزایش تعداد گاوهای عبوری، بار میکروبی حمام افزایش یافت. در شمارش کلیفرم، تفاوت معنی داری بین گروه های پروبیوتیک و آب مشاهده نشد ( .)p < 0.05اما پس از عبور 120گاو، تعداد کلنیهای انتروکوک در گروههای پروبیوتیک 0/5و 1گرم بر لیتر، به طور معنی داری کمتر از گروه آب بود ( .)p < 0.05داده های گروه فرمالین به دلیل مشکلات فنی، از تحلیل حذف شد. نتیجه گیری: یافته های این پژوهش نشان می دهد که اثربخشبی پروبیوتیکها به انتخاب سویه، شبرایط مزرعه، غلظت مصبرف و زمان تماس بستگی دارد

کلمات کلیدی