زمینه و اهمیت موضوع: در دهه اخیر، افزایش تاب آوری جوامع به یکی از اهداف فراگیر برنامه ریزی بَدَل شده است. جامعه ی تاب آورتر، در هنگام بحران، می تواند با مدیریت بهتر به مواجهه با چالش ها بپردازد. هدف پژوهش: این پژوهش با هدف مدلسازی معادلات ساختاری مولفه های موثر بر تاب آوری اجتماعی در محله نوغان شهر مشهد انجام شده است. روش شناسی پژوهش: نوع پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت کمی و مبتنی بر پارادایم اثبات گرایی است. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی بوده که با ابزار پرسشنامه به جمع آوری داده ها اقدام شده است. جامعه آماری شامل ساکنان محله بوده و نمونه گیری به روش تصادفی انجام شده است. حجم نمونه با خطای 0.1 ، شامل 120 نفر از ساکنان می باشد . داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS تحلیل شده و برای مدل‌سازی روابط بین متغیرها از نرم‌افزار AMOS استفاده گردیده است. در این تحلیل، ابتدا آمار توصیفی برای بررسی ویژگی‌های نمونه محاسبه شده و سپس با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل مسیر (Path Analysis) به بررسی روابط بین متغیرها پرداخته شده است. یافته ها و نتایج: نتایج نشان داد که عامل \\\\\\\"هویت\\\\\\\" به طور معناداری بر متغیرهای میانجی \\\\\\\"مشارکت\\\\\\\"، \\\\\\\"امنیت\\\\\\\" و \\\\\\\"دلبستگی\\\\\\\" تأثیر دارد و وزن‌های به دست آمده (0.23، 0.56 و 1) نشان‌دهنده شدت این تأثیرات هستند. در این مدل، \\\\\\\"مشارکت\\\\\\\"، \\\\\\\"امنیت\\\\\\\" و \\\\\\\"دلبستگی\\\\\\\" به عنوان متغیرهای میانجی شناسایی شدند که به تقویت تاب‌آوری اجتماعی کمک می‌کنند. جمع بندی: ارتقاء هویت، افزایش ایمنی و امنیت، مشارکت مردم، دلبستگی به مکان و تعاملات ساکنان باعث افزایش تاب آوری اجتماعی می شود.

کلمات کلیدی