هدف از این پژوهش تعیین میانگین قدرت درکی حواس پنج­گانه در زبان فارسی بر اساس سلسله ­مرتبۀ میانگین قدرت درکی حواس لینوت و کانل(2009) است. برای رسیدن به این هدف از (100) صفت حسی پرکاربرد فارسی و (25) آزمودنی بومی فارسی­ زبان استفاده شد تا بر اساس لیکرت پنج­ گزینه ­ای میزان درک حسی خود را از هر صفت بیان کنند. همچنین از (20) آزمودنی دیگر خواسته شد برای صفات داده­شده اسم انتخاب کنند. این آزمون­ها برای پاسخ به این سوالات انجام شد: چند درصد از صفات منحصراً به یکی از حواس پنج­گانه نسبت داده شده­اند، امتیاز کلی هر حس از لیکرت پنج­امتیازی چند بوده است، و در نهایت میانگین قدرت درکی کدام حس بالاتر بوده است. همچنین آیا طبق نظر لینوت و کانل (2009) میزان هم­نشینی اسامی و صفات هم­حوزه بیش از اسامی و صفات غیرهم­ حوزه است. نتایج پژوهش نشان داد که میانگین قدرت درکی حواس در داده­ های فارسی تنها در جایگاه حس شنوایی با یافته­ های لینوت وکانل (2009) تفاوت دارد. همچنین منطبق بر یافته­ های ایشان، حس بینایی بیش­ترین و حس بویایی کم­ترین میانگین قدرت درکی را در میان حواس داراست. از نظر هم­نشینی اسامی و صفات نیز مشخص شد در سه حس بینایی، چشایی و شنوایی هم­نشینی­های هم­حوزه بیش از غیرهم­حوزه است؛ در حالی­که در مورد دو حس لامسه و بویایی این نظر صادق نیست، اما با توجه به تعداد بسیار کم هم­نشینی­های حس بویایی (دو مورد) و امکان نادیده گرفنن ان، بطور کلی می­توان نظر لینوت وکانل را تأییدکرد.

کلمات کلیدی