زمینه و هدف: بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی پیشرونده است که موجب ضعف و اختلال در عملکرد حرکتی می شود. هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر دو نوع تمرین ترکیبی مقاومتی و هوازی (تداومی در برابر تناوبی) بر برخی شاخص های آمادگی جسمانی و ترکیب بدنی در بیماران مبتلا به پارکینسون بود.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی، 30 بیمار مبتلا به پارکینسون به صورت تصادفی در سه گروه شامل تمرین مقاومتی + هوازی تداومی، تمرین مقاومتی + هوازی تناوبی و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل تمرینات مقاومتی (یک ست 8 تا 12 تکرار با شدت 50 تا 60 درصد یک تکرار بیشینه) و تمرینات هوازی بود که به صورت تداومی (10 تا 15 دقیقه رکاب زدن با شدت 40 تا 65 درصد ضربان قلب ذخیره) یا تناوبی (2 تا 8 نوبت 30 ثانیه ای با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب ذخیره با 30 ثانیه استراحت بین آن ها) انجام شد. مداخلات به مدت 8 هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد.تجزیه و تحلیل آماری با آزمون ANCOVA انجام شد.یافته ها: یافته ها نشان داد تمرینات ورزشی تأثیر معناداری بر وزن و شاخص توده بدن نداشتند (05/0>P). بهبود معنادار در سرعت گام برداشتن در گروه مقاومتی+تناوبی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (005/0>P). قدرت عضلات اندام تحتانی در هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل افزایش یافت (001/0>P) و افزایش در گروه مقاومتی+تناوبی بیشتر از گروه مقاومتی+تداومی بود (001/0>P). نتیجه گیری: تمرین ترکیبی مقاومتی و هوازی، به ویژه به صورت تناوبی، می تواند موجب بهبود عملکرد حرکتی و قدرت عضلانی در بیماران مبتلا به پارکینسون شود.

کلمات کلیدی