مسئله اصلی این پژوهش، تبیین چگونگی نقش‌آفرینی معماری محیط‌های یادگیری، به‌ویژه مدرسه، در ایجاد توازن میان الزامات نظام‌های آموزشی جهانی و زمینه‌های فرهنگی، اجتماعی و مکانی محلی است. هدف پژوهش حاضر، تبیین جایگاه معماری به‌عنوان یک واسط فعال در فرآیند جهانی‌محلی شدن آموزش و شناسایی اصول طراحی محیط‌های یادگیری است که بتوانند به‌طور همزمان پاسخگوی رویکردهای نوین آموزشی و تقویت‌کننده هویت مکانی و تعلق فرهنگی باشند. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام‌مند ادبیات نظری و پژوهش‌های پیشین در حوزه آموزش، فرهنگ و معماری آموزشی، همراه با تحلیل نمونه‌های موردی منتخب است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که محیط‌های یادگیری معاصر باید به‌عنوان اکوسیستم‌هایی چندلایه و انعطاف‌پذیر تعریف شوند که از طریق تلفیق طراحی فضایی نوآورانه، فناوری‌های آموزشی، و بازنمایی ویژگی‌های فرهنگی و منطقه‌ای، امکان ادغام دانش جهانی و بومی را فراهم می‌سازند. در نهایت، نتایج پژوهش بر ضرورت بازطراحی معماری مدارس به‌گونه‌ای تأکید دارد که ضمن پاسخگویی به نیازهای آموزشی عصر جهانی‌شدن، زمینه‌ساز تجربه‌ای معنادار از تعلق به مکان و تداوم هویت فرهنگی محلی باشد.

کلمات کلیدی