وهن دین به معنای سستی و ضعف دین ناشی از سلوکی خارجی و یا حکمی شرعی، ازجمله عناوینی است که در بسیاری ازمسائل، مبنا و مدرک فتاوای معاصر واقع شده است؛ به گونه ای که میتوان ازحرمت وهن دین به عنوان یک قاعده فقهی نام برد. اماعدم پاسخ جامع و واضح به این سؤال اساسی که چه ادلّه ای نسبت به صحّت یاعدم صحّت استناد به وهن دین در فرآیند استنباط فقهی قابل طرح و نقد هستند،سب شده تا عنوان وهن دین در فرآیند استنباط فقهی به عنوان یک قاعده فقهی آنچنان که باید مجال طرح نیابد. در مقام پاسخ به سؤال پیشگفته، این نوشتار برآ ناست که موانع قرآنی و روایی استناد به وهن دین منصرف به مواردی است که عامل وهن حکم شرعی، مبتنی بر اقتضائات زمانی و مکانی نباشد و تنها از روی غرضّ ورزی باشد و از میان دالیل صحت استناد به وهن دین، تنها دلیل عقلی از دو جهت مقدّمه عقلی وجوب حفظ کیان اسلام و تقدیم اهم ّ بر مهم ّ در صورت تعارض میان حکم شرعی و مخدوش شدن وجاهت اسالم و یا مکتب تشیع، در احکام الزامی و امور مباح، موجب تعطیل و یا تغییر حکم و دلیل سیره متشرّعه تنها در امور مباح، موجب تغییر حکم می شود.

کلمات کلیدی