امروزه پذیرفته شده است که فناوری اطلا‌عات و ارتباطات نقش بسیار مهم و اساسی را در رشد اقتصادی، توسعه اجتماعی و انسجام هویت فرهنگی برعهده دارد. ورود به عصر اطلاعات همچنین موجب تغییر در تمامی ساحت‌ سیاست و به‌تبع آن نظام‌های سیاسی شده و حکومت باز به‌عنوان بدیل نظام‌های موجود معرفی گردیده است. لیکن برخی از تحقیقات بدین موضوع پرداخته‌اند که حکومت باز در صورت عدم بازنگری در ارکان حکومت به‌جهت ارتقاء مشارکت شهروندان، ابزاری نوین در اختیار نظام‌های غیردموکراتیک خواهد بود. بر این اساس هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تقاطع حکومت باز با شاخص‌های عملکرد ارکان حکومت (مجریه، مقننه و قضائیه) و همچنین شاخص دموکراسی است و این فرضیه مطرح‌ شده که ارتقاء حکومت باز الزاماً به‌معنی بهبود شرایط عملکرد ارکان حکومت و شاخص دموکراسی نیست. نمونه مورد بررسی کشورهای منطقه جنوب آسیا است و روش پژوهش روند پژوهی است از شاخص‌های سازمان ملل و اکونومیست به‌عنوان متغیرهای پژوهش استفاده شده است. نتیجه بررسی حاکی از آن است که وضعیت کشورهای جنوب آسیا در حکومت باز الزاماً به‌معنی حرکت آنها به‌سوی دموکراسی و بهبود دسترسی شهروندان از طریق ارتقاء عملکرد ارکان حکومت نبوده است. افغانستان پس از روی کار آمدن طالبان بدترین وضعیت در میان کشورهای منطقه را داراست و در مقابل کشور نپال بهترین وضعیت در شاخص‌های حکومت باز و عملکرد ارکان حکومت داراست. همچنین شاخص دموکراسی در تمامی کشورها در روند بررسی شده نزولی بوده است.

کلمات کلیدی