لوئی ماسینیون (1883-1962م) از برجسته‌ترین پژوهشگران مطالعات اسلامی در غرب بود که نگاهی به‌مراتب همدلانه‌تر از هم‌عصران خود مانند گلدزیهر و نولدکه به اسلام داشت. وی با رویکردی که می‌توان آن را پدیدارشناسانه نامید، کوشید تا جنبه‌های دیگری از اسلام و تمدن آن را به مخاطب غربی معرفی نماید. با نگاه به ابعاد فعالیت‌های علمی وی برای شناخت اسلام، می‌توان چنین برداشت کرد که روی آوردن وی به جست‌وجو برای درک لایه‌های باطنی‌گرایی در اسلام مانند تصوف و تشیع، ریشه در عواملی داشت که مهم‌ترین آن عبارتند از: زمینه و آگاهی مذهبی برآمده از خوانش آثار متألهان مسیحی، تنش‌های فرهنگی اجتماعی در فرانسه، درک مستقیم معضلات سیاسی میان جهان اسلام و غرب، دغدغه‌های درونی و شخصی و «ملاقات» با «جهان اسلام» به‌مثابه «دیگری». بی‌گمان استمرار و تمرکز ماسینیون در شناساندن جنبه‌هایی از اسلام که پژوهشگر غربی از فهم آنها در تمدن اسلامی غفلت ورزیده، به منظور بازتعریف رابطه میان مسیحیت و اسلام، سبب شکل‌گیری سنتی در اسلام‌شناسی، در فرانسه به طور خاص و در جهان غرب به طور عام شد که علاوه‌بر حفظ استقلال در آراء، در وضعیت‌های اجتماعی سیاسی گوناگون نیز توانسته اندیشمندان برجسته‌ای چون هانری کربن (1903-1978 م.) را به ادامه مسیر وی و زمینه‌سازی برای توجه عمیق‌تر به شیعه و در ک آموزه‌های آن ترغیب نماید.

کلمات کلیدی