زمینه: در حال حاضر یکی از مهم‌ترین مسائلی که دانشجویان تحصیلات تکمیلی با آن مواجه‌اند اضطراب پژوهشی است که می‌تواند سلامت روان و جسم دانشجویان را تحت تاثیر قرار دهد. اما از طرفی پژوهش از جمله مهم‌ترین عوامل رشد جوامع علمی به شمار می‌رود. لازمه انجام پژوهش‌های با کیفیت و در عین حال پیشگیری از به وجود آمدن اضطراب پژوهشی توانمندسازی شخص پژوهشگر است و خودتنظیمی پژوهشی و درگیری پژوهشی نقش مهمی را در این توانمندسازی از طریق عامل کلیدی ایجاد خودکارآمدی پژوهشی ایفا می‌کنند. هدف: هدف از این پژوهش بررسی مدل ساختاری اضطراب پژوهشی بر اساس خودتنظیمی پژوهشی و درگیری پژوهشی با میانجی‌گری خودکارآمدی پژوهشی بود. روش: این پژوهش از جمله مطالعات توصیفی-همبستگی به روش مدل معادلات ساختاری بود. جامعه پژوهش کلیه دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه فردوسی مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند که از بین آن‌ها تعداد ۴۰۰ نفر به صورت دردسترس در مطالعه شرکت کردند. ابزارهای این مطالعه شامل پرسشنامه خودتنظیمی پژوهشی (کوهی و همکاران، ۱۳۹۸)، پرسشنامه درگیری پژوهشی (گراوند و همکاران، ۱۳۹۹)، پرسشنامه خودکارآمدی پژوهشی (صالحی و همکاران، ۱۳۹۱) و پرسشنامه اضطراب پژوهشی (غلامی بورنگ و همکاران، ۱۳۹۶) بود و یافته‌ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری و نرم‌افزارهای SPSS,۲۶ و AMOS,۲۴ تحلیل شد. یافته­ها: نتایج نشان داد که خودتنظیمی پژوهشی و درگیری پژوهشی با خودکارآمدی پژوهشی رابطه مثبت و هر سه مورد با اضطراب پژوهشی رابطه منفی و معنادار دارند. همچنین خودتنظیمی پژوهشی و همچنین درگیری پژوهشی هم به طور مستقیم (۰/۰۱>P) و هم به طور غیرمستقیم می‌توانند از طریق خودکارآمدی پژوهشی (۰/۰۱>P)، اضطراب پژوهشی را پیش‌بینی کنند. نتیجه‌گیری: یافته‌های مطالعه حاضر نقش مهم و کلیدی خودکارآمدی پژوهشی را در رابطه میان خودتنظیمی پژوهشی و درگیری پژوهشی با اضطراب پژوهشی را نشان می‌دهد. به عبارتی دیگر خودتنظیمی پژوهشی و درگیری پژوهشی با افزایش خودکارآمدی پژوهشی می‌توانند اضطراب پژوهشی را در دانشجویان تحصیلات تکمیلی کاهش دهند.

کلمات کلیدی