هدف اصلی این پژوهش، مطالعۀ تأثیر نقش رهبری استراتژیک بر ایجاد مزیت رقابتی پایدار است. به علاوه، پژوهش حاضر به نقش میانجیگری سرمایۀ انسانی و سرمایۀ اجتماعی در این رابطه می‌پردازد و بررسی می‌کند که آیا متغیرهای میانجی، این رابطه را تقویت می‌نماید یا تضعیف. فلسفۀ این پژوهش اثبات‌گرایی، رویکرد آن استقرایی و ماهیت آن توصیفی_تحلیلی است و بدین منظور و پس از مرور ادبیات و طراحی مدل مفهومی، پرسش‌نامه‌ای مشتمل بر 69 پرسش به نمونۀ آماری متشکل از 86 نفر از مدیران شرکت‌های مورد نظر ارائه شد. سپس، داده‌های گردآوری‌‌شده به کمک نرم‌افزار SPSS و Amos مورد تحلیل و آزمون قرار می‌گیرند. در نهایت، فرضیه‌های پژوهش تأیید شدند و مشخص شد که رهبری استراتژیک می‌تواند بر ایجاد مزیت رقابتی پایدار مؤثر باشد. همچنین، پژوهش نشان داد که رابطۀ بین رهبری استراتژیک و ایجاد مزیت رقابتی پایدار با بالا رفتن سرمایۀ انسانی و سرمایۀ اجتماعی تقویت می‌شود.

کلمات کلیدی