هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر روش آموزش معکوس، بر هوش بین­ فردی و کلامی – زبانی فارسی­ آموزان است. فارسی ­آموزان که تعداد قابل توجهی از افراد جامعه را تشکیل می­ دهند، معمولاً در برقراری ارتباط با زبان مقصد با مشکل مواجه هستند. همچنین تحقیقی دربارة تأثیر روش آموزش و به­طور خاص آموزش به روش معکوس، بر هوش بین­ فردی و کلامی – زبانی این گروه نیز انجام نگرفته است که همین امر اهمیت این پژوهش را می ­رساند. روش پژوهش حاضر، نیمه ­آزمایشی و نوع آن کاربردی است که شامل گروه آزمایش، کنترل و طرح پیش­ آزمون – پس ­آزمون می­باشد. محیط اجرا، مرکز آموزش زبان فارسی جامعه المصطفی (ص) شهر مشهد بوده است. جامعة آماری نیز فارسی آموزان سطح پیشرفتة آن مرکز بودند که 52 نفر از آن­ها بر اساس فرمول مورگان، به روش نمونه­گیری دسترس، با جنسیت خانم و بازة­ سنی بین 18 تا 20 سال در سطح دیپلم، برای انجام این پژوهش انتخاب شدند. همچنین ابزارهای پژوهش، پرسش ­نامة هوش ­های چندگانة گاردنر (2006)، محتوای تولیدشده برای آموزش معکوس، نرم ­افزار SPSS نسخة 26، آزمون شاپیرو ویلک و آزمون کوواریانس بوده است. در پایان، بر اساس نتایج این تحقیق، تفاوت معناداری در هوش کلامی – زبانی و هوش بین­فردی فارسی­آموزان مشاهده می­شود. بنابراین می­توان گفت؛ آموزش معکوس بر هوش کلامی – زبانی و هوش بین ­فردی فارسی­آموزان سطح پیشرفتة مرکز آموزش زبان فارسی جامعه المصطفی (ص) شهر مشهد تأثیر معناداری دارد.

کلمات کلیدی