مقدمه: نظریه‌‌های فشار که ریشه در مفهوم آنومی دورکیم دارند بیش از هر نظریه‌‌ی جرم‌‌شناختی دیگری در سینما به تصویر کشیده شده‌‌اند. فیلم‌‌های سینمایی به‌‌عنوان یکی از مهم‌‌ترین و غنی‌‌ترین منابع فرهنگ و جرم‌‌شناسی عامه، با استفاده از قابلیت‌‌های خود و شیوه‌‌هایی از جمله توصیفات جامع به‌‌خوبی توانسته‌‌اند ابعاد احساسی، عاطفی و پنهان جرم را نمایش دهند. این پژوهش با تحلیل موردی فیلم طلاخون به‌‌عنوان یکی از منابع مهم فرهنگ عامه به علل ارتکاب قتل‌‌های سریالی مهین قدیری از لنز دوربین طلاخون خواهد پرداخت. روش: این پژوهش با چارچوب نظری کلی جرم‌‌شناسی عامه و از روش نشانه‌‌شناسی سینمایی صورت خواهد گرفت. نشانه‌‌شناسی سینمایی با استفاده‌‌ی خاص از قواعد نشانه‌‌شناسی عمومی، از جمله دلالت ارجاعی و دلالت ضمنی، به تفسیر و معنایابی فیلم‌‌ها می‌‌پردازد. یافته‌‌ها: ارتکاب جرم می‌‌تواند ناشی از فشار در سطح فردی و اجتماعی که خود نتیجه‌‌ی احساس نابرابری، محرومیت و عصبانیت است رخ دهد، چیزی که در جرم‌‌شناسی دانشگاهی تحت عنوان نظریه‌‌ی عمومی فشار از آن یاد می‌‌شود. همچنین انتقام مفهومی است که در این فرایند نقشی کلیدی ایفاء می‌‌کند. بحث: سینما با هنر بی‌‌بدیل خود و با ارائه‌‌ی تصویری همه‌‌جانبه از جرم و مجرم در نظریه‌‌ی فشار، اغلب باعث می‌‌شود مجرم در نگاه مخاطب نه تنها فردی عادی، بلکه تبدیل به شخصی سمپاتیک گردد. طلاخون به‌‌عنوان یک اثر سینمایی و با نمایش ابعاد پیدا و پنهان زندگی شخصیت اول فیلم، ضمن تبیین نظریه‌‌ی عمومی فشار، نقش مهمی در بازخوانی علل پیچیده‌‌ی قتل‌‌های سریالی مهین قدیری دارد.

کلمات کلیدی